طبق روند دروس شش گانه ی بیومیمیتیک دیوید آلمان میریم جلو و در این قسمت در مورد تشخیص آسیبهای ساختاری دندان صحبت میکنیم
تشخیص آسیبهای ساختاری دندان
هدف اصلی این تشخیص، رفتن به سمت درمان آسیبهای ساختاری دندان به روشی است که تا حد امکان ساختار طبیعی دندان حفظ شود و از بروز مشکلات بعدی مانند شکستگی، پوسیدگی و آسیب به پالپ جلوگیری شود.
ارزیابی آسیبهای ساختاری:
برای ارزیابی دقیق آسیبهای ساختاری، علاوه بر گرفتن شرح حال کامل از بیمار (شامل سابقه حساسیت، درد و درمانهای قبلی)، باید به چهار "Red Flag" زیر در دندان توجه کرد:
۱. ترکهای داخل عاج:
ترکهای داخل عاج میتوانند به صورت شکستگیهای حاشیهای محیطی (PRF یا Peripheral Rim Fracture) دیده شوند.
برای تشخیص اینکه آیا PRF به عاج گسترش یافته است یا خیر، معاینه دقیق (با بزرگنمایی) و بررسی سابقه بیمار ضروری است.
ترکهای عاجی میتوانند باعث حساسیت به سرما، شیرینی یا درد هنگام گاز گرفتن شوند.
نکته مهم: ترکهای داخل مینا را میتوان با روشهای ترمیمی باند شونده ترمیم کرد، اما ترکهای داخل عاج نیاز به مداخله بیشتری دارند.
۲. عرض ایستموس بزرگتر از ۲ میلیمتر:
ایستموس به فاصله بین دو دیواره حفره در دندان گفته میشود.
مطالعات نشان دادهاند که عرض ایستموس در حد ۲ میلیمتر میتواند مقاومت دندان در برابر شکستگی را تا ۶۰٪ کاهش دهد.
ترمیمهای آمالگام یا کامپوزیت بدون باند میتوانند باعث افزایش flexure دندان و در نتیجه، ایجاد ترک و پوسیدگی بیشتر شوند.
۳. ضخامت کاسپ کمتر از ۳ میلیمتر:
کاسپهای با ضخامت کمتر از ۳ میلیمتر "خشک" در نظر گرفته میشوند، زیرا اتصال بین پالپ و DEJ از طریق مایع عاجی از بین میرود.
کاسپهای خشک، انعطافپذیری کمتری دارند و بیشتر در معرض شکستگی قرار میگیرند.
۴. عمق باکس بزرگتر از ۴ میلیمتر:
عمق باکس به عمق حفره آمادهسازی شده در دندان گفته میشود.
عمق باکس بیشتر از ۴ میلیمتر به BioRim دندان تجاوز میکند.
در اینجا منظور از BioRim چیست؟
این BioRim شامل ۲ تا ۳ میلیمتر از ساختار دندان (شامل مینا، DEJ/DEC و عاج سطحی) بالای CEJ است. این ناحیه به دلیل استحکام بالا، حفظ رطوبت عاج و حفظ سلامت پالپ بسیار مهم است.
مینا در ناحیه BioRim ساختار منشوری منظمی ندارد و bevel کردن آن میتواند باعث تضعیف مینا شود.
در صورت از بین رفتن BioRim، میتوان آن را با استفاده از تکنیک Deep Margin Elevation (DME) بازسازی کرد.
در مورد Rainey Ridgeو شکستگیهای حاشیهای محیطی (PRF):
ساختار Rainey Ridge یک ریج ترانسورس مایل در زیر سطح اکلوزال در دندان است که در زیر پیت و فیشورهای سطح جونده دندان قرار دارد و به اتصال بخشهای مختلف دندان کمک میکند.
بریدن Rainey Ridgeدر طول آمادهسازی حفره میتواند باعث تضعیف ساختار دندان و افزایش flexure شود.
این افزایش flexure میتواند منجر به ایجاد شکستگیهای حاشیهای محیطی (PRF) شود.
به عبارت دیگر: Rainey Ridgeمانند یک "ستون فقرات" برای دندان عمل میکند و به آن استحکام میبخشد. اگر این ستون فقرات در طول آمادهسازی حفره آسیب ببیند، دندان ضعیف شده و بیشتر در معرض شکستگی قرار میگیرد.