Abutment
تعریف
اباتمنت در ایمپلنتولوژی، جزئی است که فیکسچر ایمپلنت داخل استخوان را به رستوریشن پروتزی (کراون، بریج یا اوردنچر) متصل میکند و واسط عبور از بافت نرم (transmucosal) و نیز گیر و ساپورت پروتز را فراهم میسازد. اباتمنت میتواند استاندارد (stock) یا کاستوم باشد، برای رستوریشن اسکرو-ریتین یا سمانشونده طراحی شود، و از جنس تیتانیوم، زیرکونیا یا ترکیبی (مانند تایبیس) ساخته شود.
در پروتز ثابت کلاسیک نیز واژهی اباتمنت به دندان پایهی نگهدارندهی پروتز اطلاق میشود.
مرز مفهوم و سوءبرداشتها
نخستین خطای مفهومی، یکیگرفتن اباتمنت با خودِ ایمپلنت یا با کراون است؛ اباتمنت هیچکدام نیست، بلکه واسط میان آن دو است. خطای دوم، همنام بودن دو مفهوم متفاوت است: «اباتمنتِ دندانی» (دندان پایه در بریج معمولی) و «اباتمنتِ ایمپلنت» (جزء پروتزی ایمپلنت)؛ این دو ماهیت کاملاً متفاوتی دارند و نباید با هم اشتباه شوند.
سوءبرداشت مهم دیگر این است که اباتمنت صرفاً یک «رابط مکانیکی» است؛ در حالی که اباتمنت تعیینکنندهی موقعیت مارژین، شکلدهی امرجنس پروفایل و سیل بیولوژیک ناحیهی ترنسموکوزال است. تصور اینکه اباتمنت استاندارد همیشه کافی است نیز نادرست است؛ در نواحی زیبایی یا با عمق و زاویهی خاص، اباتمنت کاستوم برای کنترل مارژین و امرجنس ضروری میشود.
نقش در تصمیمگیری درمانی
انتخاب نوع اباتمنت (استاندارد یا کاستوم، تیتانیوم یا زیرکونیا، پیچ شونده یا سمانشونده، مستقیم یا زاویه دار) بهطور مستقیم موقعیت مارژین، امرجنس پروفایل، قابلیت بازیابی (retrievability) رستوریشن، نتیجهی زیبایی و سلامت بافت پریایمپلنت را تعیین میکند. مارژین عمیق ناشی از اباتمنت نامناسب میتواند سمان باقیمانده و التهاب پریایمپلنت ایجاد کند.
اباتمنت همان نقطهای است که بیولوژی، بیومکانیک و زیبایی ایمپلنت در آن به هم میرسند.
محتوای این صفحه برای استفادهٔ آموزشی دندانپزشکان و دانشجویان دندانپزشکی تهیه شده است.