TOC
تعریف
وقتی یک دندان برای روکش تراش داده میشود، شکل نهایی آمادهسازی دندان کاملاً موازی نخواهد بود؛ دیوارههای اگزیال همیشه کمی به سمت اکلوزال تقارب دارند. به این زاویهی همگرایی بین دو دیوارهی روبهرو، در یک پلن معین و نسبت به مسیر نشست رستوریشن، TOC میگویند. این عدد در حقیقت جمع دو زاویه است: هر دیواره نسبت به محور طولی دندان چقدر زاویه دارد.
در کتابهای درسی، بازهای حدود ۱۰ تا ۲۰ درجه را ایدهآل میدانند: کمتر از این، پرپ اندرکات پیدا میکند و روکش نمینشیند؛ بیشتر از این، میزان گیر بهشکل قابلتوجهی افت میکند.
مرز مفهوم و سوءبرداشتها
یک اشتباه شایع، قاطی کردن تیپر یک دیواره با TOC است. وقتی کسی پرپ را از یک طرف نگاه میکند و میگوید «این دیواره تیپر خوبی دارد»، فقط نیمی از ماجرا را دیده؛ TOC حاصل جمع دو دیوارهی مقابل هم است. این عدد میتواند در جهت مزیودیستال با باکولینگوال فرق زیادی داشته باشد، پس ارزیابی از یک زاویهی دید بهتنهایی گمراهکننده است.
نکتهی دیگر اینکه تصور میشود تیپر بیشتر فقط نشست کار را راحتتر میکند و اثر خاصی روی گیر ندارد، اما رابطهی بین TOC و گیر خطی نیست. مطالعات بالینی روی پرپهای واقعی نشان داده دندانپزشکان معمولاً TOCهایی بهمراتب بالاتر از بازهی ایدهآل میسازند — گاهی ۲۰ تا ۳۰ درجه یا بیشتر — و همین چند درجهی اضافه است که ریتنشن را بهطور چشمگیری کم میکند.
نقش در تصمیمگیری درمانی
وقتی به هر دلیلی نمیشود TOC را در بازهی ایدهآل نگه داشت، باید جای دیگری برای ریتنشن ازدسترفته فکری کرد و آن را جبران کرد: گروو، باکس، پینهول، یا تغییر به سمان ادهزیو رزین بهجای سمان کانونشنال.
غفلت از این مسئله، یعنی ساخت رستوریشنی که از نظر مارجینال بینقص است ولی بعد از مدتی دیسمنت میشود. به همین خاطر، اندازهگیری TOC نباید یک مرحلهی گذرا و بدون توجه در گزارش پرپ باشد؛ این همان چیزی است که از ابتدا تصمیم میگیرد رستوریشن روی دندان باقی میماند یا نه.
محتوای این صفحه برای استفادهٔ آموزشی دندانپزشکان و دانشجویان دندانپزشکی تهیه شده است.