یکی از مشکلات گاها رایج در تحویل روکش دندانهای هفت ،باز شدن کانتکت مزیال پس از تحویل است
یعنی در ابتدا همه چیز عالی به نظر می رسد اما پس از مدتی بیمار با کانتکت باز و درد ناشی از آن مراجعه میکند
آیا فقط اکلوژن و تماس روی شیب کاسپی موثر است؟
اغلب علت این مساله را اکلوژن و تماس دندانهای مقابل روی شیبهای کاسپی میدانند که باعث ایجاد بردار نیرو و حرکت دندانها میشود.
اما تجربه ی دیگری نشان میدهد مساله به همین سادگی نیست:
- اگر دو روکش کنارهم داشته باشیم. یعنی روکشهای ۶ و هفت
بعد از مدتی تماسها باز شود
- روکش ۶ خارج میشود و جهت اصلاح کانتکت ارسال میشود به لابراتوار.
- در این حالت ما مطمئنیم موقعیت دندان هفت دیگر ثابت است چون نیروهای روی شیب اثرشان را گذاشته اند و دیگر دندان هفت به موقعیت نهایی رسیده.
اما وقتی روکش دندان ۶ از لابراتوار بر میگردد اغلب برای جای گرفتن در محل نیاز به اصلاح دارد،
اصلاح میشود در محل قرار میگیرد و باز بعد از مدتی کانتکت باز میشود.
سوال:اگر عامل جا به جایی فقط اکلوژن و تماس روی شیبهای کاسپیست چرا دندان هفت بعد از حضور دندان ۶ باز جا به جا میشود؟
-
تفاوت حضور و عدم حضور دندان ۶ وجود نیروی وج مانند وارده به محل تماس دو مارژینال ریج است.
پیشنهاد میشود وقتی دندان ۶ برای اصلاح ارسال میشود «حتما»با روکش موقت جایگزین شود.
در این حالت نیروی وج مانند حذف نمیشود دندان هفت در عدم حضور این نیرو به سمت مزیال حرکت نخواهد کرد،
روکش ۶ بعد از برگشت از لابراتوار به راحتی و بدون اصلاح در محل قرار میگیرد و ترکیب نیروها تغییر نمیکند و کانتکت مجدد باز نمیشود
-
پس نکته در نظر گرفتن و حفظ نیروی وج مانند در بین جلسات اصلاح است.
حتی در مورد تک روکش ۷ هم ابتدا سمان موقت کنید اگر در فالو کانتکت باز شد حتما در فاصله ی برگشت روکش از لابراتوار موقعیت دندان ۷ با روکش موقت و البته با کانتکت درست حفظ شود
تا اثر این نیروی وجینگ موثر بر مارژینال ریج ۶ و ۷ حفظ شود و موقعیت دندان ۷ که تحت تاثیر آن است , تغییر نکند
- گاهی لازم است اصلاح روکش اصلی به تاخیر بیوفتد تا با اصلاح متناوب کانتکت روکش موقت در فواصل زمانی معین ؛ موقعیت دندان ۷ نهایی شود
در توجیه باز شدن کانتکت بین ۶ و ۷
محدود کردن مساله فقط به تماس روی شیب کاسپی
ساده انگارانه و ناکاراست