نوتکست سیوپنجم
مدیریت سایش دندانی با کانسپت دال — بخش دوم
تاریخ انتشار:
آخرین بازبینی:
مفهوم Dahl یکی از کاربردیترین روشها برای بازسازی فضای پروتزی بدون تراش تهاجمی است. در بخش اول با ایده و مکانیسم پایه آشنا شدیم؛ در این بخش سراغ نرخ موفقیت، مکانیسم بستهشدن فضا، عوارض و اصول طراحی و اجرای این تکنیک میرویم.
نرخ موفقیت و علت شکست
نرخ موفقیت بالا: نرخ موفقیت این تکنیک بین ۹۴ تا ۱۰۰ درصد گزارش شده است.مهمترین علت شکست: نه مشکل تکنیکی، بلکه عدم همکاری بیمار است که بیشتر در اپلاینسهای متحرک دیده میشود. به همین دلیل امروز ترجیح بر استفاده از اپلاینسهای ثابت است تا فاکتور همکاری بیمار از معادله حذف شود.
شکست تکنیکی: ناتوانی در ایجاد فضا نادر است و معمولاً فقط در موارد پیچیده مثل کلاس III شدید یا عدم تقارن فک پایین رخ میدهد.
مکانیسم بستهشدن فضا
وقتی با اپلاینس Dahl بُعد عمودی اکلوژن (VDO) را باز میکنیم، فضا از طریق ترکیبی بسته میشود:- حدود ۴۰٪ اینتروژن دندانهای قدامی
- حدود ۶۰٪ رویش دندانهای خلفی که از تماس خارج شدهاند
در بیماران جوانتر سهم رویش بیشتر از اینتروژن است. تماسهای اکلوزال هم از آخرین مولرها شروع و به سمت جلو (پرهمولرها) بازسازی میشوند. این روند معمولاً حدود ۶ ماه طول میکشد، هرچند در برخی موارد تا ۱۸ تا ۲۴ ماه هم میرسد.
عوارض؟ کمتر از چیزی که فکر میکنید
پالپ: حدود ۹۴٪ بیماران بدون علامتاند. حدود ۴٪ علائم خفیف خوددرمانشونده دارند و فقط حدود ۲٪ ممکن است به درمان ریشه نیاز پیدا کنند، آن هم معمولاً در دندانهایی که از قبل ساییدگی عمیق یا ترمیم داشتهاند.پریودنتال: حدود ۳ تا ۱۰٪ در ابتدا حساسیت خفیف هنگام گاز گرفتن گزارش میکنند که معمولاً برطرف میشود. در بیماران با سابقه بیماری پریودنتال، اپلاینس متحرک برای کنترل بهتر پلاک ترجیح داده میشود.
TMJ: شواهد نشان میدهد این تکنیک خطر اختلالات TMD را افزایش نمیدهد و علائم احتمالی گذرا هستند.
تحلیل ریشه: برخلاف ارتودنسی سنتی، هیچ گزارشی از تحلیل آپیکال ریشه با این روش وجود ندارد. علت را به فیدبک پروپریوسپتیو پریودنتال نسبت میدهند که از فشار بیشازحد روی دندان جلوگیری میکند.
طراحی و اجرا
Dahl در ابتدا از پلتفرم فلزی متحرک استفاده میکرد، اما رویکرد امروزی با تمرکز بر زیبایی سراغ کامپوزیت مستقیم، ترمیمهای موقت یا ترمیمهای اکستراکرونال میرود. روش اجرا یکمرحلهای یا دومرحلهای است:یکمرحلهای: ترمیم نهایی از همان ابتدا در سوپرااکلوژن قرار میگیرد. ریسکش این است که بعداً به تنظیمات اکلوزال زیادی نیاز پیدا شود و همین ترمیم را تضعیف یا خراب کند.
دومرحلهای: ابتدا با یک اپلاینس ثابت یا متحرک فضا ساخته میشود و بعد از تثبیت فضا، ترمیم نهایی ساخته میشود. این روش به دلیل نتیجه نهایی قابلپیشبینیتر و ایدهآلتر، ارجح است.
محتوای این صفحه برای استفادهٔ آموزشی دندانپزشکان و دانشجویان دندانپزشکی تهیه شده است.