سانترال کوتاه: علت چیست و درمان چیست؟
فرض کنید بیماری مراجعه کرده که طول تاج دندان سانترال او ۸ میلی‌متر است. طول متوسط تاج سانترال بالا حدود ۱۰ تا ۱۱ میلی‌متر است، پس این دندان کوتاه محسوب می‌شود و قبل از هر درمانی باید مشخص شود این کوتاهی از کجا آمده است.
کوتاه بودن تاج سانترال سه علت اصلی می‌تواند داشته باشد: میکرودنشیا، از دست رفتن طول دندان به علت اتریشن، و آلترد پسیو اراپشن (Altered Passive Eruption).
∆ میکرودنشیا
اگر آناتومی دندان کامل باشد و CEJ هم با پروب داخل سالکوس حس شود، یعنی لثه سر جای طبیعی خودش قرار دارد و خود دندان کوچک است. در این حالت مشکل میکرودنشیا است و درمان آن رستوریتیو است. در صورت نیاز، قبل از درمان رستوریتیو برای تنظیم فضاها از ارتودنسی کمک گرفته می‌شود.
∆ اتریشن
اگر آناتومی اینسایزال تغییر کرده باشد، دندان طول خود را از سمت لبه‌ی اینسایزال از دست داده و مشکل اتریشن است. درمان در این حالت هم رستوریتیو است و در کنار آن از اپلاینس‌های محافظ استفاده می‌شود.
∆ آلترد پسیو اراپشن (Altered Passive Eruption)
پسیو اراپشن فرایندی است که طی آن لثه به تدریج به سمت سرویکال حرکت می‌کند و در نهایت مارجین لثه در فاصله‌ی حدود ۱ تا ۲ میلی‌متری CEJ قرار می‌گیرد. این فرایند تا حدود ۱۵ یا ۱۶ سالگی کامل می‌شود و تا قبل از آن، لثه روی مینا قرار دارد و بخشی از تاج آناتومیک را می‌پوشاند.
اگر سن بیمار از این محدوده گذشته باشد ولی پسیو اراپشن کامل نشده باشد و CEJ با اکسپلورر داخل سالکوس حس نشود، به این وضعیت آلترد پسیو اراپشن گفته می‌شود. در این حالت دندان واقعاً کوتاه نیست و فقط بخشی از تاج آن زیر لثه مانده است. درمان این وضعیت کراون لنتنینگ زیبایی است.