اسکن دیجیتال فولآرچ ایمپلنت؛ واقعاً چقدر میتوانیم به آن اعتماد کنیم؟
فرض کنیم بیماری داریم که در یک فک بیدندان، چهار یا شش ایمپلنت داره و قراره براش پروتز ثابت بسازیم.
برای ساخت این پروتز باید موقعیت ایمپلنتها نسبت به هم دقیق ثبت بشه. چون اگر فاصله یا زاویه اونها درست ثبت نشه، ممکنه پروتز نهایی فیت مناسبی نداشته باشه.
حالا سؤال اینه: آیا اسکنر داخلدهانی میتونه این کار رو بهاندازه قالبگیری متداول دقیق انجام بده؟
یک مرور سیستماتیک جدید در ژورنال JPD، با بررسی ۲۳ مطالعه، روشهای مختلف اسکن دیجیتال رو با قالبگیری متداول Open Tray مقایسه کرده.
روش مرجع در این مطالعات، قالبگیری با تری باز و کوپینگهای بههممتصلشده در سطح اباتمنت بوده؛ یعنی کوپینگهای قالبگیری رو روی مولتییونیتها میبندیم، با موادی مثل Pattern Resin به هم متصل میکنیم و بعد قالب میگیریم.
مشکل اصلی اسکن فولآرچ چیه؟
در اسکن دندانهای طبیعی، کاسپها، فیشورها و شکل دندانها به نرمافزار کمک میکنند موقعیت خودش رو تشخیص بده. اما در فک بیدندان، این نشانهها خیلی کمترند.
از طرف دیگه، اسکنر تمام قوس رو یکجا ثبت نمیکنه. تصاویر کوچک رو پشت سر هم میگیره و نرمافزار اونها رو به هم متصل میکنه؛ فرایندی که بهش Stitching میگیم.
اگر در اتصال هر تصویر خطای کوچکی ایجاد بشه، این خطاها ممکنه در طول قوس روی هم جمع بشن. بنابراین یک اسکن که ظاهراً کاملاً تمیزه، الزاماً موقعیت ایمپلنتها رو هم دقیق ثبت نکرده.

آیا فاصله ایمپلنتها اهمیت داره؟
یکی از مهمترین یافتههای مقاله اینه که فقط تعداد ایمپلنتها مهم نیست؛ فاصله بین ایمپلنتهای انتهایی یا Implant Span هم نقش تعیینکنندهای داره.
مثلاً وقتی چهار ایمپلنت در محدوده پرمولر راست تا پرمولر چپ داریم، اسکن دیجیتال معمولی در مطالعات آزمایشگاهی اغلب دقتی قابلمقایسه یا حتی بهتر از قالبگیری متداول داشته.
اما وقتی ایمپلنتها تا ناحیه مولرهای دو طرف گسترش پیدا میکنند، وضعیت تغییر میکنه. در این فاصلههای بلند، قالبگیری متداول اسپلینتشده عموماً نتایج دقیقتری داشته.
پس هرچه فاصله ایمپلنتها بیشتر بشه، نگرانی ما درباره خطای تجمعی اسکن هم بیشتر میشه.

برای افزایش دقت اسکن چه راهکارهایی داریم؟
یکی از روشها استفاده از Scan Aid هست. این قطعات، سطوح و نشانههای هندسی بیشتری در اطراف اسکنبادیها ایجاد میکنند.
منطقش شبیه اسکنکردن یک قوس دارای دندان طبیعیه. وقتی نشانههای بیشتری داریم، نرمافزار راحتتر میتونه تصاویر رو به هم متصل کنه و احتمالاً خطای کمتری ایجاد میشه.
اما نکته اینجاست که اسکن همچنان به اتصال متوالی تصاویر وابسته است. بنابراین Scan Aid میتونه خطا رو کاهش بده، ولی اصلاح خطاهای تجمعی رو تضمین نمیکنه؛ مخصوصاً وقتی فاصله ایمپلنتها زیاده.
روش دیگه استفاده از اسکنبادیهای افقی با امتداد به سمت مرکز قوسه. در این روش تلاش میکنیم مسیر اسکن رو کوتاهتر کنیم تا خطاهای تجمعی کمتر بشن.
اما روش جالبتر، اسکن داخلدهانی کالیبرهشده یا CISP هست.
در این تکنیک، یک ساختار کمکی در ارتباط با اسکنبادیها قرار میگیره و داخل دهان همراه اونها اسکن میشه. همون ساختار کمکی رو خارج از دهان، با یک اسکنر دقیق لابراتواری هم اسکن میکنیم.
حالا نرمافزار اطلاعات اسکن لابراتواری رو بهعنوان یک مرجع مستقل در اختیار داره و میتونه از اون برای اصلاح خطاهای اسکن داخلدهانی استفاده کنه.
پس تفاوت این روش با Scan Aid معمولی اینه که فقط سعی نمیکنیم خطا کمتر ایجاد بشه؛ بلکه تلاش میکنیم خطاهای ایجادشده رو هم اصلاح کنیم.
این روش حتی در فاصلههای بلند نتایج امیدوارکنندهای داشته، ولی فعلاً فقط دو مطالعه درباره اون وجود داره.


فوتوگرامتری چطور؟
در فوتوگرامتری خارجدهانی (Extraoral Photogrammetry)، موقعیت مارکرهای متصل به ایمپلنتها بهصورت همزمان ثبت میشه؛ بنابراین مشکل Stitching متوالی به شکل اسکن داخلدهانی معمولی وجود نداره.
اما مقاله روش جدیدتر Intraoral Photogrammetry رو هم بررسی کرده که از مارکرهای مخصوص در اسکن داخلدهانی استفاده میکنه.
برای این روش، مطالعهای که مستقیماً دقتش رو با قالبگیری متداول اسپلینتشده مقایسه کرده باشه وجود نداشت. شواهد مربوط به اسکنبادیهای افقی هم بسیار محدوده.
در کلینیک چه تصمیمی بگیریم؟
اگر فاصله ایمپلنتها نسبتاً کوتاه باشه و شرایط اسکن مناسب، اسکن داخلدهانی میتونه انتخاب قابلدفاعی باشه.
اما وقتی ایمپلنتها در دو انتهای یک قوس بلند قرار دارند، من صرفاً به داشتن اسکنر خوب یا استفاده از Scan Aid اکتفا نمیکنم. قالبگیری متداول اسپلینتشده همچنان یک گزینه قابلاتکاست.
البته باید محدودیت مهم مقاله رو هم در نظر بگیریم: از ۲۳ مطالعه، فقط یکی روی بیمار واقعی انجام شده و هیچکدوم فیت پروتز ساختهشده رو روی بیمار واقعی بررسی نکردهاند.
شرایط دهان هم با مدل آزمایشگاهی فرق داره. حرکت مخاط و زبان، بهخصوص در فک پایین، و وجود خون و مایعات هنگام جراحی میتونند دقت اسکن رو کاهش بدن.

رویکرد شخصی من
جدا از نتایج این مقاله، من در طراحی پروتزهای ثابت فولآرچ ترجیح میدم تمام ایمپلنتهای قوس رو با یک پروتز یکپارچه به هم متصل نکنم.
مثلاً بهجای ساخت یک پروتز یکتکه از مولر راست تا مولر چپ، اون رو به چند قطعه مستقل تقسیم میکنم؛ حتی اگر در بعضی قسمتها کانتیلور ایجاد بشه.
دلیل این تصمیم افزایش دقت اسکن نیست. مسئله اینه که اگر در ثبت موقعیت ایمپلنتها خطایی وجود داشته باشه، در یک پروتز بلند و یکپارچه، این خطا ممکنه روی فیت کل سازه تأثیر بذاره. اما در پروتزهای چندتکه، هر قطعه روی تعداد محدودتری از ایمپلنتها قرار میگیره و فاصله بین پایههای اون کوتاهتره. در نتیجه، اثر خطاهای تجمعی میتونه محدودتر بشه.
البته این روش خطا رو حذف نمیکنه و انتخاب طول کانتیلور هم ملاحظات بیومکانیکی خودش رو داره.
این رویکرد شخصی منه، نه نتیجهگیری مقاله؛ اما با توجه به مسئله خطاهای تجمعی که مقاله مطرح کرده، منطقش قابلتوضیحه.
حرف آخر
پیام مقاله این نیست که اسکن دیجیتال خوبه یا بده؛ مسئله اینه که دقت اون به شرایط اسکن و بهخصوص فاصله ایمپلنتها بستگی داره.
Scan Aid میتونه کمککننده باشه، روشهای کالیبراسیون هم امیدوارکنندهاند، اما هنوز شواهد بالینی کافی برای کنارگذاشتن قالبگیری متداول در تمام شرایط وجود نداره.
هدف ما دیجیتالکردن درمان به هر قیمتی نیست؛ هدف ثبت دقیق موقعیت ایمپلنتها و ساخت پروتزی با فیت مناسب و قابلاعتماده.