Share Hub — اصول علمی آمادهسازی دندان برای لمینتهای سرامیکی
لمینتهای سرامیکی درمانی فراتر از زیباییاند؛ مستقیماً بر عملکرد و اعتمادبهنفس اجتماعی بیمار اثر میگذارند. اما آنچه موفقیت بلندمدت را تعیین میکند و از عوارضی مثل چیپینگ (لبپریدگی) و دیباندینگ (جداشدن) جلوگیری میکند، آمادهسازی اصولی است.
∆ اهداف آمادهسازی
- ایجاد فضای کافی برای سرامیک و پرهیز از اورکانتورینگ.
- پوشاندن مارجینها، بهویژه در تغییر رنگهای شدید.
- ایجاد مسیر نشست مشخص برای تسهیل سمنتیشن.
- اصل حاکم: حفظ حداکثری مینا برای باندینگ پایدار و بادوام.
∆ چارچوب چهارمرحلهای
۱. سطح فیشیال (باکال)
روش ترجیحی، آمادهسازی از روی ماکآپ (تکنیک گورل) است؛ تراش را به حداقل میرساند و در عین حال فضای لازم برای نتیجهای طبیعی را در اختیار لابراتوار میگذارد.
۲. مارجین سرویکال
بهترین فرم، لایت چمفر به عمق ۰٫۳ میلیمتر در سطح اکوئیجینجیوال (همتراز لبه لثه) است. ورود به داخل سالکوس (سابجینجیوال) تنها در تغییر رنگهای شدید یا پوسیدگی موجود توجیه دارد.
۳. سطوح پروگزیمال
بسته به کیس، یا از چمفر (بدون باز کردن کانتکت) یا از اسلایس (باز کردن کانتکت برای اصلاح سایز، موقعیت، یا بستن دیاستم) استفاده میشود.
۴. لبه اینسایزال — مرحلهی تعیینکنندهی نام طرح
- بات جوینت (Butt Joint): توصیهشدهترین طرح؛ نشست راحتتر، استحکام بالاتر در برابر شکست، دقت بیشتر در قالبگیری، و شفافیت طبیعی در لبه.
- ویندو (Window): چمفر یک میلیمتر بالاتر از لبه اینسایزال روی سطح فیشیال؛ زیبایی خوبی دارد اما مخفیکردن مارجین در آن دشوار است و امکان افزایش طول دندان را نمیدهد.
- فدر اج (Feather Edge): بدون هیچ ریداکشن اینسایزال؛ محافظهکارانه است اما لبه سرامیک را ضعیف میکند و طول دندان را نمیتوان افزایش داد.
- پالاتال چمفر (Palatal Chamfer): تهاجمیترین و پیچیدهترین طرح؛ سطح باند را افزایش میدهد اما مستعد چیپینگ است و در مجموع کمتر از بات جوینت توصیه میشود.
∆ نتیجهگیری
موفقیت لمینت بر انتخاب درست کیس، حفظ مینا، سمنتیشن دقیق، و تنظیم اکلوژن پس از تحویل کار استوار است. مطالعات بلندمدت (بیش از ۱۰ سال) بقای بالای ۹۰٪ را برای لمینتهای سرامیکی نشان میدهند.
«برای یادگیری کاملتر و بحث تفصیلی حتماً پادکست زیر را بشنوید.»