Insight 103 — اصلاح اکلوژن رستوریشنهای کوتاه با کمک بایت رجیستریشن و اسکن دیجیتال
گاهی بعد از امتحان کردن یک رستوریشن، متوجه می‌شویم که با وجود نشستن کامل آن روی دندان، تماس اکلوزالی کافی وجود ندارد. در واقع رستوریشن از نظر اکلوزالی کوتاه است و نمی‌تواند آن‌طور که انتظار داریم در جویدن مشارکت کند.
در چنین شرایطی، یکی از مشکلات این است که لابراتوار دقیقاً نمی‌داند رستوریشن در کدام ناحیه و به چه میزان نیاز به افزایش ارتفاع دارد.
من قبلاً برای حل این مشکل از بایت رجیستریشن استفاده می‌کردم.
به این صورت که رستوریشن را داخل دهان قرار می‌دادم و بعد از اطمینان از نشستن کامل آن، از بیمار در موقعیت حداکثر اینترکاسپیشن (MIP) بایت می‌گرفتم.
سپس رستوریشن و بایت را با هم به لابراتوار می‌فرستادم. تکنسین با بررسی ضخامت مادهٔ بایت در ناحیهٔ رستوریشن، می‌توانست محل و میزان تقریبی کمبود ارتفاع اکلوزالی را تشخیص دهد و در صورت امکان، با اضافه کردن پرسلن آن را اصلاح کند.
همین روش در دندانپزشکی دیجیتال
امروز هم گاهی از همین منطق استفاده میکنم، با این تفاوت که به‌جای ثبت بایت با مواد، از اسکن داخل‌دهانی کمک می‌گیرم.
در حالی که کراون داخل دهان و کاملاً نشسته است، اسکن فک حاوی رستوریشن، فک مقابل و رابطهٔ اکلوزالی دو فک را ثبت میکنم.
به این ترتیب، لابراتوار می‌تواند با بررسی فایل‌ها، محل و میزان تقریبی فاصلهٔ اکلوزالی (Occlusal Clearance) را مشخص کند و اصلاح رستوریشن را هدفمندتر انجام دهد.
چند نکتهٔ کلینیکی
دقت این روش به نشستن کامل رستوریشن و ثبت صحیح و تکرارپذیر رابطهٔ فک‌ها بستگی دارد.
از طرف دیگر، امکان اصلاح به جنس و ساختار رستوریشن و میزان اصلاح وابسته است. مثلاً اضافه کردن پرسلن به یک رستوریشن لایه‌ای (Layered) با اصلاح زیرکونیای مونولیتیک شرایط یکسانی ندارد و گاهی ساخت مجدد انتخاب مناسب‌تری است.
نکتهٔ اصلی این است که وقتی اکلوژن یک رستوریشن کوتاه است، به‌جای اینکه صرفاً از لابراتوار بخواهیم ارتفاع آن را بیشتر کند، می‌توانیم اطلاعاتی از محل و میزان کمبود تماس در اختیارش قرار دهیم.
این کار کمک می‌کند اصلاح اکلوژن با حدس و خطای کمتری انجام شود.
محتوای این صفحه برای استفادهٔ آموزشی دندان‌پزشکان و دانشجویان دندانپزشکی تهیه شده است.