Insight 104 — روکش کوتاه یا تماس زودرس؟
در یکی از بیماران، روکش ایمپلنت مولر پایین سمت چپ را امتحان کردم. دندان مقابل هم روکش ایمپلنت داشت.
بعد از اینکه از نشستن کامل روکش (Complete Seating) مطمئن شدم، متوجه شدم کاسپ‌های باکال حدود چنددهم میلی‌متر با دندان مقابل فاصله دارند و تماس اکلوژنی برقرار نیست.
در نگاه اول به نظر می‌رسید ارتفاع روکش کمی کمتر از مقدار موردنیاز است. برای همین تصمیم گرفتم با پوتی یک بایت ثبت کنم تا میزان فاصله را به لابراتوار نشان بدهم و روکش اصلاح شود.
اما بررسی پوتی نکتهٔ دیگری را مشخص کرد.
در ناحیهٔ یکی از کاسپ‌های لینگوال، تماس به‌مراتب سنگین‌تری نسبت به سایر نقاط وجود داشت. این احتمال مطرح شد که یک تماس زودرس (Premature Contact) مانع بسته‌شدن کامل فک در موقعیت موردنظر شده و باعث شده کاسپ‌های باکال از تماس خارج بمانند.
اختلاف آن‌قدر جزئی بود که در بررسی اولیه متوجه آن نشده بودم. از طرفی، چون هر دو دندان روی ایمپلنت بودند، کاهش حساسیت به تماس‌های ظریف هم می‌توانست باعث شود بیمار متوجه این تداخل نشود.
تماس سنگین را به‌صورت محدود اصلاح کردم و دوباره اکلوژن را بررسی کردم.
این بار کاسپ‌های باکال هم تماس پیدا کردند؛ بدون اینکه نیازی به اضافه‌کردن پرسلن یا اصلاح ارتفاع روکش در لابراتوار باشد.
نکتهٔ کلینیکی
وقتی روکش کاملاً نشسته اما در بخشی از سطح اکلوزال تماس ندارد، الزاماً به این معنی نیست که کوتاه ساخته شده است.
گاهی یک تماس زودرس در نقطه‌ای دیگر، مانع بسته‌شدن فک در موقعیت نهایی می‌شود و تصویری شبیه به یک روکش کوتاه ایجاد می‌کند.
ثبت بایت با پوتی علاوه بر نشان‌دادن فاصلهٔ اکلوژنی، می‌تواند سرنخ‌هایی از تماس‌های نامتعادل هم به ما بدهد؛ البته این یافته‌ها باید با بررسی بالینی تأیید شوند.
قبل از اینکه تصمیم بگیریم به ارتفاع روکش اضافه کنیم، بهتر است مطمئن شویم یک تماس زودرس در جای دیگر علت فاصله نیست.
محتوای این صفحه برای استفادهٔ آموزشی دندان‌پزشکان و دانشجویان دندان‌پزشکی تهیه شده است.