Insight 72 — مدیریت ظاهر بریج در تحلیل شدید استخوان و دیاستم قبلی
تاریخ انتشار:
آخرین بازبینی:
English
توضیح بالینی
این یادداشت دربارهی لحظهای است که بیمار روکشهای موقت را میبیند و میگوید دندانها بلند و بزرگاند — جملهای که تا تجزیه نشود، هیچ راهی برای اصلاح باز نمیکند. در ادامه، یک بریج قدامیِ متکی بر دو ایمپلنت و یک پونتیک را از همان جملهی کلی تا سه تصمیمِ نهایی با لابراتوار دنبال میکنیم، در شرایطی که تحلیل شدید استخوان فضای پروتزی را در هر دو بعد زیاد کرده است.
-
توضیح بالینی
وقتی بیمار میگوید دندانها بلند و بزرگ هستند، این جمله به تنهایی هیچ اطلاعات قابل استفادهای به ما نمیدهد. بیمار کل مجموعه را میبیند و نارضایتیاش را در یک عبارت کلی بیان میکند. کار ما این است که این عبارت کلی را به اجزای قابل تصمیمگیری تجزیه کنیم: لبهی اینسیزال، ناحیهی سرویکال، عرض تاج، و فرم کلی. تا وقتی مشخص نشود بزرگی از کدام جزء میآید، هر اصلاحی حدس است.
در این کیس، همین تجزیهی جزءبهجزء نتیجه را عوض کرد. -
موقعیت بالینی
بیمار با نیاز به بریج قدامی شامل دو ایمپلنت و یک پونتیک مراجعه کرد. دندان دو سمت چپ به دلیل بیرونزدگی، معیار قوس در نظر گرفته نشد. پس از تحویل روکشهای موقت، بیمار گفت دندانها بلند و خیلی بزرگ هستند.
به جای پذیرفتن این جمله به صورت کلی، ناحیهبهناحیه از بیمار پرسیدم که کدام قسمت اذیتش میکند. نتیجهی این پرسشوپاسخ این بود که خودِ بیمار موقعیت لبهی اینسیزال را مناسب میداند و آنچه بزرگ به نظرش میرسد از ناحیهی بالاتر، یعنی سرویکال، میآید.
این یک تصمیم مهم را از همان ابتدا قفل کرد: موقعیت لبهی اینسیزال دست نمیخورد. هر راهحلی باید در محدودهی بالای این خط طراحی میشد.
تحلیل شدید استخوان و سابقهی احتمالی دیاستم، فضای پروتزی را هم در بعد طولی و هم در بعد عرضی افزایش داده بود. -
چرا کوتاه کردن تاج جواب نمیدهد؟
با ثابت بودن لبهی اینسیزال، تنها راه کم کردن طول، بالا آوردن طوق است. اما اگر طوق را بالا بیاوریم طول سانترالها کم میشود در حالی که عرضشان ثابت میماند، و نتیجه دندانهای پهن و مربعی است. از طرف دیگر چون با یک بریج یکپارچه کار میکنیم، دست ما برای دستکاری عرض دندانها هم باز نیست. یعنی هر دو راه اصلاحِ مستقیم ابعاد، پروپورشن را بدتر میکند. -
راهکار: پرسلن صورتی به علاوهی کنترل ادراک عرض
سه تصمیم با لابراتوار هماهنگ شد:
۱. طول کانین راست به عنوان رفرنس در نظر گرفته شد و طول سانترالها معادل آن تنظیم شد.
۲. فضای باقیماندهی سرویکال که ناشی از تحلیل استخوان بود، به جای پرسلن سفید با پرسلن صورتی پوشانده شد تا لثهی از دست رفته شبیهسازی شود.
۳. برای اینکه دندان پهن دیده نشود، روی سطح باکال لاین انگلها و شیارهای عمودی ایجاد شد و رنگآمیزی هم با افکتهای عمودی انجام گرفت. این کار عرض ادراکشده را کم میکند بدون اینکه عرض واقعی تغییر کند.
روکشهای نهایی بر اساس همین طراحی ساخته و به بیمار تحویل شد و بیمار آن را پذیرفت. -
اگر باز هم پهن دیده شود
قدم بعدی باز کردن امبراژورهای اینسیزال با دیسک است. این کار عرض قابل رؤیت تاج را کم میکند و دندان ظریفتر دیده میشود. در این کیس نیازی به آن نشد.
محتوای این صفحه برای استفادهٔ آموزشی دندانپزشکان و دانشجویان دندانپزشکی تهیه شده است.