وقتی بررسی اکلوژن مسیر درمان را تغییر داد

English

بیمار با شکستگی تاج دندان سانترال بالا مراجعه کرده بود. در رادیوگرافی، ریشه طول چندان زیادی نداشت و بخش قابل‌توجهی از تاج از دست رفته بود.

قبل از انتخاب درمان، باید پروگنوز دندان مشخص می‌شد. اگر امکان بازسازی با پیش‌آگهی قابل‌قبول وجود داشت، حفظ دندان اولویت داشت؛ در غیر این صورت، جایگزینی با ایمپلنت مطرح بود.

برای ارزیابی دقیق‌تر، پوسیدگی‌ها حذف شدند تا میزان نسج سالم باقی‌مانده و دیواره‌های نازک یا غیرقابل‌اتکا مشخص شود.

پس از این مرحله، تنها دیواره‌ای که می‌شد برای تأمین فرول روی آن حساب کرد، دیوارهٔ پالاتال بود.

دیوارهٔ پالاتال در دندان‌های قدامی بالا، به‌دلیل جهت نیروهای فانکشنال، یکی از مهم‌ترین دیواره‌ها برای تأمین فرول است.

تا اینجا هنوز به حفظ دندان فکر می‌کردم، اما تصمیم گرفتم قبل از نهایی‌کردن طرح درمان، اکلوژن بیمار را هم بررسی کنم.

بیمار دیپ‌بایت بود.

در دیپ‌بایت، مؤلفهٔ افقیِ نیرویی که به دندان‌های قدامی بالا وارد می‌شود بیشتر است.

اگر این دندان دیواره‌های کافی داشت، دیپ‌بایت به‌تنهایی دلیلی برای کشیدنش نبود. اما اینجا فقط دیوارهٔ پالاتال باقی مانده بود، و اتکا به یک دیواره زیر نیروی افقیِ بیشتر، پروگنوز بازسازی را بیش از حد پایین می‌آورد.

در نهایت، به‌خاطر کمبود نسج باقی‌مانده، و با در نظر گرفتن شرایط اکلوژن، تصمیم گرفتم به‌جای بازسازی دندان، مسیر جایگزینی با ایمپلنت را انتخاب کنم.

نکتهٔ این کیس: وقتی نسج باقی‌مانده در مرز است، بررسی اکلوژن می‌تواند انتخاب نهایی درمان را تغییر دهد.

محتوای این صفحه برای استفادهٔ آموزشی دندان‌پزشکان و دانشجویان دندان‌پزشکی تهیه شده است.