بریج بدون تماس مؤثر

بیماری برای ویزیت اومده بود و می‌گفت از بریجی که چند وقت پیش براش گذاشته شده راضی نیست. می‌گفت با این بریج نمی‌تونه غذا رو درست بجوئه و بیشتر غذاها رو همین‌طوری قورت میده. به دندانپزشکش هم گفته بود، اما جواب گرفته بود که کار دیگه‌ای نمیشه انجام داد و باید به بریج عادت کنه.

کاغذ آرتیکولاسیون ۲۰ میکرونی گذاشتم و از بیمار خواستم دندون‌هاشو روی هم بذاره. تماس‌ها فقط روی دندون ۵ ثبت شد. دندون ۴ کاملاً بدون تماس بود و دندون ۶ هم فقط روی بخش کوچیکی از یکی از کاسپ‌هاش تماس داشت. یعنی بیمار عملاً با یک نقطه داره غذا می‌خوره و طبیعیه که حس کنه بریج "کار نمی‌کنه".

به نظرم چیزی که اینجا اتفاق می‌افته خیلی رایجه. کاغذ رو می‌ذاریم، بیمار گاز می‌گیره، کاغذ گیر می‌کنه و فکر می‌کنیم اکلوژن درسته. اما گیر کردن کاغذ فقط نشون میده که یه جایی تماس وجود داره. نمیگه این تماس روی کدوم دندونه، روی کدوم کاسپ و فوسا، و چقدر قدرت داره.

یه نکته‌ی دیگه هم هست. بعضیا فکر می‌کنن هرجا کاغذ علامت انداخت یعنی اون تیکه بلنده و باید تراشش داد. علامت کاغذ فقط نشون میده اونجا تماس هست، نه اینکه بلنده. تو اکلوژن درست باید روی همه‌ی دندون‌ها علامت بیفته. بلند بودن رو باید با نگاه به بقیه‌ی دندون‌ها قضاوت کرد: اگه بقیه هم تماس دارن و فقط یه واحد از بریج بدون تماسه، مشکل از کوتاه بودن اون واحده، نه بلند بودن جایی که علامت افتاده.

توانایی جویدن بیمار به گیر کردن کاغذ ما ربطی نداره. باید ببینیم تماس‌ها روی همه‌ی واحدها پخش شدن، در جای درست قرار گرفتن و شدتشون مناسبه یا نه. اکلوژن یعنی کیفیت و توزیع تماس‌ها، نه فقط وجود یک تماس.

محتوای این صفحه برای استفادهٔ آموزشی دندان‌پزشکان و دانشجویان دندان‌پزشکی تهیه شده است.