BEWE
تعریف
BEWE شاخصی برای ارزیابی و ثبت میزان سایش دندانی است که با هدف ایجاد یک روش ساده، استاندارد و قابل تکرار در معاینات بالینی طراحی شده است. در این سیستم، دهان به شش sextant تقسیم میشود و شدیدترین ناحیهی سایش در هر sextant امتیازدهی میگردد.
مجموع این امتیازها تصویری کلی از شدت سایش دندانی بیمار ارائه میدهد و به تصمیمگیری دربارهی پایش، پیشگیری یا درمان کمک میکند. BEWE امروزه یکی از رایجترین ابزارهای ثبت و پایش سایش دندان در محیطهای بالینی و پژوهشی محسوب میشود.
مرز مفهوم و سوءبرداشتها
نامِ «Basic Erosive Wear Examination» این تصور را القا میکند که BEWE فقط برای اروژن طراحی شده، اما این برداشت نادرست است؛ شاخص، تغییر سطح دندان را بدون توجه به علت ثبت میکند. یعنی برای همهی مکانیسمهای سایش از جمله ابریژن و اتریشن هم به همان ترتیب به کار میرود، نه فقط اروژن.
سوءبرداشت دوم در مرز تشخیصی است: پوسیدگی سرویکال را نباید با سایش اشتباه گرفت. پوسیدگی ریشه قهوهای-نارنجی و نرم است، در حالیکه سایش بدون پوسیدگی همرنگ بافت دندان و سخت است. وقتی شک باقی میماند که ضایعه پوسیدگی است یا سایش، باید آن را پوسیدگی در نظر گرفت و امتیاز BEWE همان سطح را صفر ثبت کرد، نه برعکس.
نقش در تصمیمگیری درمانی
هر sextant در مقیاس صفر تا سه امتیاز میگیرد و مجموع شش sextant، حداکثر تا ۱۸، سطح ریسک بیمار و فاصلهی پیگیری را مشخص میکند؛ از هر سه سال در ریسک صفر تا هر شش ماه در بیمارانی که در معرض اسید درونی یا بیرونی هستند. همین پروتکل با تقسیم sextantها به قدامی و خلفی برای دندانهای شیری هم قابل اجراست، با این تفاوت که چون این دندانها مستعدتر به سایشاند، امتیاز معمولاً بالاتر میرود و در موارد پرخطر فاصلهی پیگیری باید به شش تا دوازده ماه کاهش یابد.
اما این عدد جای تشخیص الگوی غالب سایش را نمیگیرد؛ BEWE برای ردیابی روند سایش در طول زمان یا انتخاب تکنیک ترمیمی طراحی نشده، فقط میگوید سایش چقدر شدید است، نه چرا رخ داده یا با چه روشی باید درمان شود.
محتوای این صفحه برای استفادهٔ آموزشی دندانپزشکان و دانشجویان دندانپزشکی تهیه شده است.