Insight 66 — اهمیت کلیرنس دینامیک در ساخت کور قدامی
تاریخ انتشار:
آخرین بازبینی:
English
توضیح بالینی
در ساختِ پست و کورِ قدامی، کلیرنس را باید در تمامِ مسیرِ حرکاتِ طرفی و پروتروزیو سنجید، نه فقط در یک نقطهی ثابت — وگرنه فضای ضخامتِ روکش در مسیرِ حرکت باقی نمیماند، اما در کیسهای دیپبایت این مسئله حادتر است
این یادداشت دربارهی چیزی است که در مرحلهی ساختِ کورِ قدامی بهراحتی از قلم میافتد: فضایی که سرِ یونیت در یک نقطهی ثابت کافی به نظر میرسد، لزوماً در طولِ مسیرِ حرکتِ فک باقی نمیماند. در کیسِ دیپبایتِ این تصویر، همین تفاوت خودش را در حرکتِ طرفی نشان داد و فرمِ کور باید اصلاح میشد.
-
توضیح بالینی
تو ساخت پست و کور برای دندانهای قدامی، یه نکتهی کلینیکی خیلی مهم وجود داره: فضا (Clearance) رو نباید فقط تو حالت استاتیک چک کنیم. قضیه فقط رفع تداخل تو یه نقطهی ثابت نیست؛ اون فضایی که برای ضخامت متریال روکش نهایی در نظر میگیریم، باید تو تمام طولِ مسیرِ حرکاتِ طرفی و پروتروزیو هم به همون اندازه حفظ بشه. -
عواقب بالینیِ نبودِ فضا در حرکات
اگر این فاصله تو حرکات چک نشه، موقع امتحان و تحویل روکش با چالش بزرگی روبرو میشیم: یا روکش تو مسیر حرکت درگیر میشه و نیروهای مخرب به سیستم وارد میکنه، یا برای رفع این تداخل مجبور میشیم خودمون رو یونیت اونقدر از سطح پالاتالِ روکش تراش بدیم که متریال به شدت نازک میشه، استحکامش رو از دست میده و حتی ممکنه سوراخ بشه! -
چالش در کیسهای دیپبایت
این مسئله وقتی بیمارمون دیپبایت باشه، به مراتب حیاتیتره. دقیقاً مثل همین کیسی که تو تصویر میبینید. بیمار دیپبایته و کورِ آکریلی که ساخته بودم، تو حرکت طرفی کاملاً با دندان مقابل برخورد میکرد و هیچ فضایی برای ضخامت روکش تو مسیر حرکت باقی نذاشته بود. -
نحوهی مدیریت و اصلاح فرم کور
کاری که برای حل این مشکل تو این کیس انجام دادم این بود: برای باز کردن مسیر حرکت دندان مقابل، از سطح پالاتالِ کور تراش دادم. اما برای اینکه ساپورتِ کور کم نشه و یا نازک نشه، این کاهش حجم رو با اضافه کردنِ آکریل به سطح باکال جبران کردم. در نهایت هم دوباره حرکات فکی رو مارک کردم و چک کردم تا مطمئن بشم هیچ تداخلی نیست و فاصلهی ایمن تو کل مسیر حرکت کاملاً ایجاد شده.
محتوای این صفحه برای استفادهٔ آموزشی دندانپزشکان و دانشجویان دندانپزشکی تهیه شده است.