Insight 77 — وقتی راه میانه به نفع بیمار است

توضیح بالینی

این یادداشت یک محدودیتِ مالی را دنبال می‌کند که وسطِ درمان پیدا شد و مسیرِ ساختِ روکشِ نهایی را عوض کرد. نکته این است که وقتی ساپورتِ خلفیِ بیمار تنها روی دو روکشِ موقت ایستاده باشد، تصمیم درباره‌ی نحوه‌ی ساختِ کارِ نهایی دیگر فقط یک انتخابِ لابراتواری نیست؛ تعیین می‌کند بیمار در کدام لحظه و چه مدت بدونِ ساپورتِ خلفی می‌ماند.

• موقعیت بالینی
  بیماری داشتم که برایش افزایش ورتیکال دایمنشن (VD) انجام داده بودم. فک بالا به طور کامل با رستوریشن‌های نهایی بازسازی شده بود و در فک پایین، خلف هر دو سمت روی ایمپلنت با روکش‌های موقت نگه داشته شده بود. حالا نوبت تعویض این روکش‌های موقت با روکش نهایی بود.


• تغییر لابراتوار در میانه‌ی کار
  پیش از رسیدن به این مرحله، یک تصمیم مهم دیگر هم گرفته شده بود. بیمار در ابتدا قصد داشت کل کار را در سطح یک درمان زیبایی و با لابراتوار مربوطه انجام دهد، اما با افزایش نرخ‌ها و بالا رفتن هزینه‌ها، توافق کردیم ادامه‌ی کار را با لابراتواری پیش ببریم که کیفیت کارش خوب است ولی قیمت‌گذاری زیبایی ندارد. نتیجه این شد که لابراتواری که روکش‌های موقت را ساخته بود و لابراتواری که قرار بود روکش‌های نهایی را بسازد، دو مجموعه‌ی متفاوت بودند.
  
  همین موضوع یکی از راه‌های ساده را از دسترس خارج کرد. در حالت عادی می‌شد از لابراتوار خواست روکش نهایی را از روی اسکن قبلی بسازد، بدون هیچ مرحله‌ی جدیدی در دهان بیمار. اما وقتی اسکن قبلی نزد لابراتوار دیگری است، این گزینه عملاً کنار می‌رود.
  
  با این حساب دو مسیر پیش رو داشتیم.


• مسیر اول: اسکن در سطح فیکسچر
  مسیر اول این بود که روکش‌های موقت را بردارم، در سطح فیکسچر اسکن بگیرم و کار را از ابتدا بسازیم، و بعد از اسکن، روکش‌های موقت را دوباره در جای خود ببندم تا در طول ساخت کار نهایی VD حفظ شود. مزیت این روش آن است که بیمار در هیچ مقطعی بدون ساپورت خلفی نمی‌ماند. اما مشکل هزینه دارد، چون لابراتوار جدید اباتمنت‌های جدید می‌سازد و بیمار باید هزینه‌ی اباتمنت را بار دیگر بپردازد، در حالی که اباتمنت‌های سالم و آماده در دهانش دارد.


• مسیر دوم: اسکن از اباتمنتِ موجود
  مسیر دوم این بود که روکش موقت را بردارم و از اباتمنت موجود اسکن بگیرم تا روکش نهایی روی همان اباتمنت ساخته شود و هزینه‌ی اضافه به بیمار تحمیل نشود. اما این روش در عمل یک شرط دارد: لابراتوار برای مچ کردن دقیق، به خود اباتمنت هم نیاز دارد تا آن را جداگانه اسکن کند، اسکن‌ها را روی هم مرج کند و بعد روکش نهایی را بسازد. یعنی اباتمنت باید مدتی از دهان بیمار خارج شود.


• چرا انجامِ همزمانِ دو سمت خطرناک است
  اینجا مشکل اصلی خودش را نشان می‌دهد. اگر این کار را برای هر دو سمت به طور همزمان انجام دهیم، بیمار برای مدتی ساپورت خلفی خود را از دست می‌دهد. با از دست رفتن ساپورت خلفی، VD نگه داشته نمی‌شود و بار اکلوزالی به قدام منتقل می‌شود، که مستقیماً رستوریشن‌های فک بالا را در معرض آسیب قرار می‌دهد. یعنی برای صرفه‌جویی در هزینه‌ی اباتمنت، کل کار فک بالا را به خطر می‌انداختیم.


• راه میانه: نیم‌فک به نیم‌فک
  راه‌حلی که انتخاب کردم راه میانه بود: مسیر دوم، اما نیم‌فک به نیم‌فک. ابتدا سمت چپ فک پایین را انجام دادم؛ روکش موقت و اباتمنت آن سمت خارج شد و برای ساخت روکش نهایی به لابراتوار رفت، در حالی که روکش موقت سمت راست در جای خود ماند و VD را حفظ کرد. بعد از تحویل و نصب روکش نهایی سمت چپ، همین روند برای سمت راست تکرار می‌شود.
  
  نتیجه این است که بیمار هزینه‌ی اباتمنت را دو بار نمی‌پردازد، در هیچ مرحله‌ای ساپورت خلفی را کامل از دست نمی‌دهد، VD در تمام طول درمان حفظ می‌شود و رستوریشن‌های فک بالا در امان می‌مانند. مدت درمان کمی طولانی‌تر می‌شود، اما در ازای آن هم هزینه مدیریت شده و هم کیفیت کار نهایی قربانی نشده است.


• نکته‌ی این تجربه
  نکته‌ی این تجربه این است که محدودیت‌های مالی بیمار، حتی وقتی وسط درمان پیش می‌آیند، لزوماً به معنای انتخاب بین «گران و امن» و «ارزان و پرریسک» نیست. گاهی با تغییر ترتیب اجرا می‌شود مزیت هر دو را نگه داشت.

محتوای این صفحه برای استفادهٔ آموزشی دندان‌پزشکان و دانشجویان دندان‌پزشکی تهیه شده است.