سرچ محلی و نقشه

تا اینجا درباره‌ی سؤال‌هایی حرف زدیم که به درمان ربط دارند، مثل اینکه ایمپلنت درد دارد یا نه. ولی دسته‌ی دیگری از جست‌وجوها هست که هیچ سؤال علمی‌ای در آن نیست. بیمار می‌نویسد «دندانپزشک نزدیک من»، «ایمپلنت اهواز»، یا «دندانپزشکی کیانپارس». این آدم دنبال جواب نمی‌گردد، دنبال مطب می‌گردد، و معمولاً همین امروز یا همین هفته می‌خواهد نوبت بگیرد. از نظر ارزش برای مطب، این جست‌وجو از آن یکی مهم‌تر است.

گوگل با این نوع جست‌وجو طور دیگری برخورد می‌کند. به جای فهرست معمولی، بالای نتایج یک نقشه نشان می‌دهد با چند مطب مشخص روی آن، و زیر هر کدام اسم، آدرس، ساعت کار، تلفن و امتیاز. بیشتر آدم‌ها از همین چند مطب یکی را انتخاب می‌کنند و اصلاً به فهرست پایین نقشه نمی‌رسند. پس سؤال این است که گوگل این چند مطب را از کجا انتخاب می‌کند و مطب تو چرا در آن هست یا نیست.

اولین چیزی که باید بدانی این است که در این نوع جست‌وجو، رقیب تو نه دندانپزشک تهران است و نه دندانپزشکی که فالوئر بیشتری دارد. رقیب تو چند مطبی هستند که در همان شهر و همان محدوده‌اند. گوگل می‌داند بیمار کجا ایستاده، چون از گوشی‌اش می‌فهمد یا چون خودش اسم شهر را نوشته، و مطبی را نشان می‌دهد که به او نزدیک است. این را نمی‌شود دور زد و نیازی هم به دور زدن نیست، چون بیماری که در کیانپارس دنبال دندانپزشک می‌گردد اصلاً قرار نیست برود تهران.

بعد از فاصله، یکی از چیزهایی که گوگل نگاه می‌کند این است که مطمئن باشد مطب واقعی است و اطلاعاتش درست است. برای این کار سه چیز را می‌بیند: اسم دقیق مطب، آدرس و تلفن، و ساعت کار. این‌ها را از چند جا جمع می‌کند. یکی جایی است که خود گوگل برای ثبت کسب‌وکارها دارد و مطب باید خودش آنجا ثبت شده باشد، که بعداً مفصل به آن می‌رسیم. یکی سایت خود مطب است. و بقیه جاهایی است که اسم مطب به هر دلیلی آمده، مثل سامانه‌های نوبت‌دهی، صفحه‌ی اینستاگرام، یا سایت‌هایی که فهرست دندانپزشک‌های شهر را دارند.

نکته‌ی اصلی این قسمت همین‌جاست. گوگل این جاها را با هم مقایسه می‌کند. اگر تلفنی که در اینستاگرام نوشته‌ای با تلفن سایت فرق دارد، اگر آدرس یک جا «خیابان اصلی، نبش خیابان سوم» است و جای دیگر «کیانپارس، پلاک ۱۲»، اگر اسم مطب یک جا با اسم خودت است و جای دیگر با اسم کلینیک، گوگل نمی‌تواند مطمئن شود این‌ها یک مطب‌اند. در قسمت ۴ گفتیم یکی از چیزهایی که گوگل حساب می‌کند قابل اعتماد بودن است و یکی از نشانه‌هایش همخوانی اطلاعات با جاهای دیگر است. اینجا همان حرف است، فقط برای مطب به جای متن. مطبی که اطلاعاتش همه جا یکی است، از مطبی که هر جا چیز دیگری نوشته جلوتر می‌ایستد، حتی اگر دومی معروف‌تر باشد.

خیلی از مطب‌ها همین الان این مشکل را دارند بدون اینکه بدانند. شماره‌ی مطب یک بار عوض شده و در نیمی از جاها هنوز شماره‌ی قبلی است. ساعت کار در اینستاگرام نوشته شده «صبح و عصر» و در سامانه‌ی نوبت‌دهی ساعت دقیق. اسم مطب هر بار که لازم بوده یک جور نوشته شده. هیچ‌کدام از این‌ها به تنهایی مشکل نیست، ولی مجموعشان به گوگل می‌گوید این اطلاعات قابل اتکا نیست.

دلیلش هم ساده است: این اطلاعات هیچ‌جا یک بار مکتوب نشده. هر بار که لازم بوده، از حافظه نوشته شده. کاری که این قسمت از تو می‌خواهد همین را درست می‌کند و هنوز هیچ ربطی به ساختن چیزی ندارد.

یک فایل یا یک کاغذ بردار و این چند مورد را یک بار برای همیشه بنویس. اسم مطب، دقیقاً به شکلی که از این به بعد همه جا نوشته می‌شود، فقط یک شکل. آدرس کامل به شکلی که پیک با آن پیدایت کند، با نام محله، خیابان، پلاک، طبقه و واحد. تلفن ثابت و اگر شماره‌ی همراه هم برای نوبت داری آن هم، هر کدام یک بار. و روزها و ساعت‌های کار، دقیق، نه «صبح و عصر». اگر روز خاصی تعطیل است، آن هم نوشته شود.

بعد هر جایی که اطلاعات مطب قبلاً نوشته شده را با این فایل یکی کن: صفحه‌ی اینستاگرام، سامانه‌ی نوبت‌دهی، هر جای دیگری که یادت می‌آید. معیار درستی این است: اگر یک غریبه فقط همین فایل را داشته باشد، بتواند در ساعتی که مطب باز است زنگ بزند و پیدایت کند. اگر برای هر مورد فقط یک نسخه داری و همه جا همان است، کار تمام است.

این فایل را نگه دار، چون از این به بعد هر بار اطلاعات مطب لازم شود، از همین فایل برداشته می‌شود، نه از حافظه. اگر می‌خواهی از الان ببینی این اطلاعات زیر یک دامنه چه شکلی می‌شود، این آدرس را باز کن: https://dentcast.ir/card/. این ورودی زیر دامنه‌ی دنت‌کست است، که سایت خود من است و نه جزئی از یک سرویس آماده‌ی تجاری. مثل یک کارت ویزیت دیجیتال عمل می‌کند و همین اطلاعاتی را دارد که گفتم، و کمی بیشتر. در قسمت‌های بعد همین اطلاعات را با هم جلو می‌بریم تا در آخر، به عنوان یک هدف، خودت یک ورودی در دامنه‌ی خودت داشته باشی. این می‌شود اولین ورودی سایتت، و بعد می‌توانی به تنهایی آن را گسترش بدهی.

قسمت بعد درباره‌ی این است که وقتی بیمار به جای «دندانپزشک نزدیک من»، اسم خود تو یا اسم مطبت را تایپ می‌کند چه چیزی بالا می‌آید، و چرا آن نتیجه بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی دست خودت است.