وقتی فضای باقی‌مانده‌ی ارتودنسی به رستوریشن سپرده می‌شود

بیمار با نامه‌ی ارجاع متخصص ارتودنسی مراجعه کرد. در ابتدا بین دندان‌های قدامی فضا وجود داشت و متخصص ارتودنسی این فضاها را تا حدی به عقب منتقل کرده بود؛ در یک سمت بین دندان‌های ۴ و ۵ و در سمت دیگر بین دندان‌های ۵ و ۶. در نامه آمده بود که با توجه به وجود پوسیدگی و نیاز به ترمیم و احتمالاً روکش، این فضاها برای بازسازی پروتزی حفظ شده‌اند و درخواست شده بود که فضاها با رستوریشن بسته شوند.

در معاینه، هم پرمولرها و هم مولرها را بررسی کردم. فرم همه‌ی این دندان‌ها کامل بود و کانتورهایشان درست بود. یعنی برای بستن فضا با رستوریشن، باید دندان‌هایی را که فرم طبیعی و درستی دارند، عمداً اورکانتور می‌کردم.

اورکانتور کردن این دندان‌ها فرم امبراژورها را به هم می‌زند و زمینه‌ی گیر غذایی و در ادامه پوسیدگی را فراهم می‌کند. در پرمولرها مشکل ظاهری هم اضافه می‌شود؛ اگر بخواهیم فضا را با پهن‌کردن این دندان‌ها پر کنیم، عملاً دندان‌هایی پهن و زشت خواهیم داشت.

به همین دلیل به بیمار توضیح دادم که این فضاها باید با درمان ارتودنسی بسته شوند، نه با رستوریشن.

نکته‌ی کلینیکی: پیش از پذیرفتن بستن فضا با رستوریشن، فرم و کانتور دندان‌های دو طرف فضا را بررسی کنیم. وقتی دندان‌ها فرم کاملی دارند، رستوریشن فقط با اورکانتور کردن فضا را پر می‌کند، و هزینه‌ی آن امبراژور نامناسب، گیر غذایی، پوسیدگی و ظاهر نامطلوب است.

محتوای این صفحه برای استفادهٔ آموزشی دندان‌پزشکان و دانشجویان دندان‌پزشکی تهیه شده است.