دامنه
متنِ این قسمت
اسم سایت، که به آن دامنه می‌گویند، چیزی مثل dentcast.ir است. بیمار آن را تایپ می‌کند تا به سایت برسد، و گوگل آن را زیر هر نتیجه نشان می‌دهد تا معلوم شود آن نتیجه مال کدام سایت است. در قسمت ۳ دامنه را به اسم ساختمان تشبیه کردیم. خریدن دامنه به تنهایی سایت نمی‌سازد، ولی اولین چیزی است که در این مجموعه واقعاً مالکش می‌شوی، و تنها تصمیمی است که بعداً تقریباً قابل تغییر نیست. ساختمان را می‌شود بازسازی کرد و درهایش را عوض کرد، ولی اگر اسم ساختمان عوض شود، همه‌ی کسانی که اسم قبلی را داشتند به آدرسی می‌رسند که دیگر وجود ندارد.
این قسمت سه کار دارد: انتخاب اسم، ثبت آن به اسم خودت، و آشنایی با ابزاری که بعداً از طریق همین اسم به تو نشان می‌دهد سایتت در گوگل چه وضعی دارد.
اسم را از خط هویت بساز
در قسمت قبل خط هویت را نوشتی و دیدی مردم اسم تو را چطور جست‌وجو می‌کنند. اسم سایت از همین‌جا می‌آید. اولین تصمیم این است که اسم سایت از اسم تو ساخته شود یا از اسم مطب. اسم تو معمولاً پایدارتر است، چون مطب ممکن است جابه‌جا شود، شریک عوض شود یا اسمش تغییر کند، ولی اسم تو با تو می‌ماند. اگر مطب اسمی دارد که بیمارها بیشتر از اسم تو آن را به یاد می‌آورند و قصد تغییرش را نداری، اسم مطب هم انتخاب درستی است.
آوردن شهر یا تخصص در اسم سایت معمولاً ضرورتی ندارد. اسم دامنه در رتبه‌بندی گوگل وزن چندانی ندارد، و چیزی که تو را به تخصص و شهرت وصل می‌کند خط هویت و محتوای سایت است، نه خود اسم. در عوض، شهری که در اسم سایت آمده باشد، روزی که مطب به شهر دیگری برود به مانع تبدیل می‌شود.
بعد از این تصمیم، اسم باید چند آزمون ساده را بگذراند. باید کوتاه باشد. باید وقتی آن را پشت تلفن می‌گویی، شنونده بتواند بدون پرسیدن املایش تایپش کند. باید بدون خط تیره و عدد باشد، چون هر دو را باید جداگانه توضیح داد و بیمار معمولاً جا می‌اندازدشان. و مهم‌تر از همه، شکل لاتین اسم تو باید یک املای واضح داشته باشد. اسمی مثل شهابیان را می‌شود به چند شکل با حروف لاتین نوشت، و تو باید همان شکلی را انتخاب کنی که بیشتر آدم‌ها به طور طبیعی می‌نویسند، نه لزوماً شکلی که در پاسپورتت آمده. پیشنهادهای گوگل که در قسمت قبل دیدی و جست‌وجوی اسمت با حروف لاتین همین را نشان می‌دهند.
قسمتی که بعد از نقطه می‌آید پسوند نام دارد. برای مطبی در ایران پسوند .ir انتخاب طبیعی است، چون بیمارهای تو در ایران هستند، ثبت آن از داخل کشور ساده است و پرداختش مشکلی ندارد. ثبت پسوند .com از داخل ایران معمولاً به راه‌های واسطه نیاز دارد، و همین واسطه‌ها خطر از دست دادن کنترل دامنه را بالا می‌برند.
دامنه باید به اسم خودت ثبت شود
این مهم‌ترین بخش این قسمت است. اگر طراح سایت یا یک شرکت دامنه را برایت بخرد، خیلی وقت‌ها آن را با حساب و مشخصات خودش ثبت می‌کند. در این حالت اسم سایت تو قانوناً مال اوست. اگر روزی رابطه‌ات با او تمام شود یا تمدید را فراموش کند، اسم ساختمان از دستت می‌رود. این همان مستأجری قسمت ۱ است، این بار با صاحبخانه‌ای که حتی اسمش را نمی‌دانستی.
پس دامنه را خودت ثبت کن، با حساب کاربری‌ای که با ایمیل و شماره‌ی تلفن خودت ساخته شده و رمزش فقط دست توست. اگر بعداً قرار است فردی روی سایت کار کند، به او دسترسی موقت بده، ولی مالکیت دامنه را منتقل نکن.
دامنه‌های .ir را مرکزی به اسم ایرنیک ثبت می‌کند، و می‌شود مستقیم در سایت خودش، nic.ir، این کار را انجام داد. من دامنه‌ی dentcast.ir را همین‌طور ثبت کردم. اول در سایت ایرنیک عضو شدم و احراز هویت کردم، یعنی مشخصات هویتی‌ام را وارد کردم و مدارکی را که خواسته شد فرستادم. بعد از آن، در پنل کاربری بخشی برای ثبت دامنه هست که در آن اسم دامنه‌ی مورد نظر را وارد می‌کنی، می‌بینی آزاد است یا نه، و برای مدتی که انتخاب می‌کنی پولش را می‌پردازی. در همین پنل، دامنه‌هایی که ثبت کرده‌ای در یک فهرست جدا دیده می‌شوند.
بعد از عضویت در ایرنیک یک شناسه می‌گیری، یعنی کدی که از آن به بعد صاحب دامنه با آن شناخته می‌شود. دامنه به این شناسه ثبت می‌شود، و به همین دلیل مهم است که شناسه مال خود تو باشد.
دومین خطر، تمدید است. دامنه یک بار برای همیشه خریده نمی‌شود، برای یک دوره‌ی مشخص ثبت می‌شود و باید تمدید شود. دامنه‌ای که تمدیدش فراموش شود، بعد از مدتی آزاد می‌شود و هر خریداری می‌تواند آن را بگیرد. راه ساده‌اش این است که طولانی‌ترین دوره‌ای را که پیشنهاد می‌شود انتخاب کنی و تاریخ انقضا را همان روز در تقویمت بگذاری، با یادآوری از یک ماه قبل.
از کجا بفهمی دامنه واقعاً مال توست
بعد از ثبت، سه چیز را بررسی کن. اول اینکه با حساب خودت وارد پنل شوی و دامنه را در فهرست دامنه‌های خودت ببینی. دوم اینکه در مشخصات دامنه، صاحب امتیاز شناسه‌ی خود تو با اسم خود تو باشد. سوم اینکه تاریخ انقضا را بدانی و در تقویمت ثبت کرده باشی. برای دامنه‌های .ir مشخصات صاحب دامنه در سایت nic.ir بدون ورود به پنل هم قابل جست‌وجوست.
اگر سایت فعلی‌ات را یک شرکت ساخته، همین سه بررسی را روی دامنه‌ی فعلی هم انجام بده. اگر اسمی که در ستون صاحب امتیاز آمده اسم تو نیست، پیش از هر کار دیگری درخواست انتقال دامنه را بده.
ابزاری که بعداً از راه همین اسم کار می‌کند
گوگل ابزار رایگانی به اسم Google Search Console دارد که به صاحب هر سایت نشان می‌دهد سایتش در چه جست‌وجوهایی دیده شده، چند نفر آن را در نتیجه‌ها دیده‌اند و چند نفر رویش زده‌اند. جست‌وجوی اسم تو که در قسمت قبل بررسی کردی، در این ابزار با عدد دیده می‌شود، و سؤال‌هایی که بیمار تایپ می‌کند و در قسمت ۵ فهرستشان را نوشتی، در آن با کلمه‌های واقعی خود بیمار ظاهر می‌شوند. یعنی این تنها جایی است که می‌بینی حرف‌های این فصل درباره‌ی سایت خودت درست بوده یا نه.
گوگل این اطلاعات را فقط به صاحب سایت نشان می‌دهد، و برای اینکه بداند تو صاحب سایتی، از تو می‌خواهد مالکیت دامنه را ثابت کنی. به همین دلیل سرچ کنسول بعد از دامنه معنا پیدا می‌کند، و به همین دلیل دامنه باید به اسم خودت باشد. راه‌اندازی و خواندن آن در فصل چهار انجام می‌شود، وقتی سایت منتشر شده و چیزی برای نشان دادن دارد.
تمرین
از روی خط هویت، سه اسم پیشنهادی برای سایت بنویس. هر کدام را پشت تلفن به یک نفر بگو، بدون اینکه املایش را توضیح بدهی، و از او بخواه آن را تایپ کند و برایت بفرستد. اسمی که هر بار درست تایپ شد، اسم سایت توست.
این تمرین با انتخاب اسم تمام نمی‌شود؛ ثبت دامنه کار همین قسمت است، نه کاری برای بعد. اگر هنوز در ایرنیک حساب نداری، همین هفته به nic.ir برو، با ایمیل و شماره‌ی تلفن خودت عضو شو و احراز هویت را کامل کن تا شناسه‌ی خودت را بگیری. بعد در بخش ثبت دامنه ببین اسمی که انتخاب کردی آزاد است یا نه، و اگر آزاد نبود، اسم دوم فهرستت را امتحان کن. اسم را با همین حساب و برای طولانی‌ترین دوره‌ای که پیشنهاد می‌شود ثبت کن، و تاریخ انقضا را همان روز در تقویمت بگذار، با یادآوری از یک ماه قبل.
معیار درستی: در ستون صاحب امتیاز شناسه و اسم خود تو آمده باشد، رمز حساب فقط دست تو باشد، و تاریخ انقضا در تقویمت ثبت شده باشد.
با این قسمت فصل دو تمام می‌شود و سه چیز در دست توست: فهرست سؤال‌های بیمار، فایل اطلاعات مطب با خط هویت در بالای آن، و اسم سایت. فصل سه از همین سه ماده‌ی خام شروع می‌کند، و اولین تصمیمش این است که داخل این ساختمان چه درهایی باید باشد.